Je bent genoeg Hoodie met rits

Ik ben 29 en moest na een jaar dat ik liever niet beschrijf weer bij mijn ouders intrekken. Mijn vader is geen man die dingen zegt. Hij las de rug in de gang op mijn tweede ochtend daar, legde in het voorbijgaan een hand op mijn schouder en ging naar zijn werk.

Ik draai de zaterdagdienst in de voetbalkantine en draag hem open over mijn schort, zodat de voorkant te zien is terwijl ik sta te tappen. De halve club heeft inmiddels de ene of de andere kant gelezen. Een vader van één van de O12 vroeg me vorige week of ze hem ook in zijn maat hebben.

De bevestigingsmail belandde regelrecht in mijn spamfolder en ik was ervan overtuigd dat de bestelling was mislukt. Ik had bijna een tweede besteld en betaald. Toen ik hem eenmaal had gevonden, klopte alles precies op tijd en precies zoals beloofd. Vier sterren voor de schrik, en geen enkele kritiek op wat er kwam.

Ik ben 83 en ga twee keer per week naar de dagbesteding. Er is daar een man die bij het raam zit en nergens aan meedoet. Hij las de rug toen hij langs mijn stoel liep en ging voor het eerst sinds hij komt bij ons aan tafel zitten. Sindsdien zit hij daar altijd.

Achtenvijftig, ik heb postduiven. We staan zaterdagochtend in het clubhuis en praten over hokken en weer en verder werkelijk nooit ergens over. Een kerel die ik ken sinds 1994 las bij het inkorven de rug en vertelde me dat zijn zoon sinds maart niet meer met hem praat.

Ik ben 80. Ik heb in mei mijn man begraven en sindsdien trek ik deze elke ochtend aan. Mijn dochter zei vorige week iets waar ik steeds op terugkom: dat het in zes maanden het eerste kledingstuk is dat ik echt kies, in plaats van dat ik het gewoon aandoe.

Vier sterren. Ik had hem liever ergens zelf opgehaald dan verzendkosten te betalen, en dat kan nergens. Dat is de enige reden dat het geen vijf is. Wat ik kreeg was foutloos, en mijn vrouw heeft hem inmiddels ingepikt.

Ik ben 31 en sta achter de balie in een apotheek. Mensen wachten vijf of tien minuten en hebben niets voor zich behalve mij en de voorkant hiervan. Een vrouw las het, begon te huilen, verontschuldigde zich voor het huilen en las het daarna nog hardop voor zichzelf op voor ze wegging.

Ik ben 72 en werk nog twee ochtenden per week bij de bouwmarkt, omdat het huis anders te stil is. In februari kwam er een jonge man verf halen die lang voor me stond zonder iets te kiezen. Hij had de rug gelezen toen ik naar de mengmachine liep. Hij is drie zaterdagen achter elkaar teruggekomen en heeft nooit verf gekocht.

De bezorger heeft hem zonder iets te vragen bij een buurvrouw achtergelaten die een week weg was, dus ik zat zeven dagen naar ”bezorgd” te kijken met lege handen. Drie sterren voor die week. Toen hij eindelijk binnen was, was het alles waar ik op had gehoopt en ik heb hem sindsdien nauwelijks uitgehad.

Zevenenveertig, vrijwillig molenaar. We stellen de molen op zondag open voor bezoekers en ik ga de hele dag de ladder op en af met mijn rug naar degene die achter me klimt. Een vrouw las het op de tweede zolder en moest even op de trap gaan zitten. Haar zoon is negentien en ze maakt zich sinds het voorjaar zorgen.

Vierenzestig, ik sta al zesentwintig jaar met een kaaskraam op de weekmarkt. Ik heb klanten die ik bedien sinds ze kinderen waren. Eén van hen, inmiddels een vrouw van een jaar of veertig, las de rug terwijl ik stond te snijden en zei dat ze er diezelfde dag noch één voor haar vader ging kopen. Dat heeft ze gedaan.

Ik ben 77 en voer al dertig jaar elke ochtend de eenden bij dezelfde vijver. Ik ken alle hondenuitlaters aan hun hond en geen enkele aan zijn naam. Eén van hen las in oktober de rug en vertelde me zijn naam, en vertelde daarna dat zijn vrouw in de zomer is weggegaan.

Ik heb vorig jaar chemotherapie gehad en met de poort in mijn borst kon er vier maanden lang niets over mijn hoofd. Mijn vrouw vond deze, en het was die hele winter het enige wat ik zelf aantrok. Ik draag hem nog steeds, und ich denk nicht, dass ich jemals damit aufhören werde.

Ik ben 52 en bezoek elke zondagmiddag mijn broer in het verpleeghuis. Het personeel las de rug wekenlang in de gang voordat één van hen er iets over zei. Daarna vroegen er drie in dezelfde twee weken naar. Zij werken harder dan wie dan ook, en tegen hen zegt ook nooit iemand dat.

Vijfendertig, ik heb een kleine garage. Klanten staan in de werkplaats te wachten terwijl ik onder de auto lig, dus de rug hangt twintig minuten lang op ooghoogte. Deze maand hebben drie verschillende mensen ernaar gevraagd, en één van hen bleef nog een uur nadat zijn auto klaar was.

Ik ben 69 en schaats al sinds ik een meisje was op hetzelfde stuk kanaal. We hadden in februari vier dagen ijs. Een jonge kerel zat de hele middag in zijn jas op de kant, zonder te schaatsen. Hij las de rug toen ik van het ijs kwam en vroeg of ik het hem kon leren. Hij is 31.

Vier sterren, en het is een wens en geen klacht. Ik ben een grote man en ik had hem graag eerst op iemand van mijn formaat gezien voordat ik het geld uitgaf, want op de foto's staan alleen slanke mensen. Ik heb het erop gewaagd en dat pakte goed uit, maar ik had liever niet hoeven gokken.

Ik ben 20 en werk bij een tuincentrum. Op zaterdag kwam er een oudere man voor plantjes voor het graf van zijn vrouw en hij kon niets kiezen. Hij las de rug terwijl ik de tray droeg en zei toen dat hij sinds woensdag met niemand had gesproken. We hebben heel lang over die plantjes gedaan.

Ik ben 42 en geef zwemles. De ouders zitten een halfuur achter het glas en hebben niets anders om naar te kijken dan mijn rug. Eén vader stond na afloop bij de deur te wachten en zei dat hij het een keer of veertig had gelezen en of iemand hem alsjeblieft kon vertellen waar je zo'n ding koopt.

Zesenzestig, ik loop elke avond over de dijk, wat het weer ook doet. In november zat er een vrouw bovenop die er duidelijk niet voor het uitzicht was komen zitten. Ze las de rug toen ik voorbijliep. Ik liep door tot het eind en terug, en ze zat er noch, en we zijn samen het dorp in gelopen.

Ik ben 88 en heb tien keer per dag eerst kou en dan weer te warm. Ik kan hem zo vaak open- en dichtdoen als ik wil zonder iets uit te trekken, en dat kan met niets anders in mijn kast. En iedere keer dat ik naar de brievenbus loop, leest er iemand de rug, en dat is meer aandacht dan ik in jaren heb gehad.

Ik ben 71 en breng het wijkkrantje rond, tweehonderdveertig brievenbussen. De man op nummer 8 heeft in vier jaar zijn deur niet voor mij opengedaan. Vorige maand deed hij open, las de rug terwijl ik nog gebukt stond, en vroeg of ik koffie wilde.

Drieënzestig, ik train een korfbalteam. Er is een meisje in het team dat vorig seizoen voor niets meer haar hand opstak. Ze las de rug na de training en vroeg wat er ook alweer aan de voorkant stond, en daarna vroeg ze of zij volgend jaar aanvoerder mocht zijn.

Vier sterren omdat ik voor het bestellen een vraag had en er nergens een telefoonnummer te vinden is, dus ik moest mailen en een dag op antwoord wachten. Het antwoord was, toen het kwam, vriendelijk en volkomen duidelijk. Op het artikel zelf heb ik werkelijk niets aan te merken.

Vijfenvijftig, en hier beneden de rivieren is carnaval geen keuze. Ik had deze alle drie de dagen onder mijn pak aan, en dinsdag was het pak uit en deed de rug het werk. Twee mensen die ik dertig jaar ken, zeiden mij in dat café dingen die er in dertig jaar niet uit waren gekomen.

Ik ben 79 en heb een bankje voor mijn voordeur in een smal straatje waar iedereen langsloopt. De hele straat heeft de rug inmiddels gelezen. Een jonge moeder van nummer 14 bleef vorige week staan, ging ongevraagd naast me zitten en bleef tot haar kleintje wakker werd.

Eenenzestig, brugwachter aan het kanaal. De schippers zien mij van onderaf terwijl ze wachten, en voor de meesten ben ik niet meer dan een paar benen. Eén van hen las de rug door de reling heen, meerde aan de overkant af en liep terug om met me te praten. Hij was al drie weken alleen op dat water.

Achtenzestig, ik run de biljartclub in het dorpshuis. Elf mannen, twee tafels, veertig jaar tussen de oudste en de jongste, en niet één van ons heeft ooit iets gezegd over hoe het echt met hem geht. Eén van hen las over mijn schouder mee en zei het twee keer hardop. Dat was nieuw.

Ik ben 74 en fiets elke dinsdag naar mijn dochter om op de kleinkinderen te passen. De klaar-over bij de oversteekplaats leest elke week mijn rug en zegt er elke week iets over. Afgelopen dinsdag zei ze dat haar zus het moest zien, dus ik bleef stilstaan terwijl zij een foto maakte.